YAZILAR

İnsan, ev'i en çok ne zaman fark eder? Belki de gün boyu kavuşmayı beklediği kanepesine yeniden kavuştuğunda. Ya da bir sofranın etrafında oturduğunda. Hiç ummadığı bir anda duyduğu bir kelimede. Tanıdık bir kokuda ya da çocukluğundan kalan bir tatta. Daha önce hiç tanımadığı bir insanın yanında hissettiği o tuhaf yakınlıkta. Bazen, çoğunlukla, ev sınırları duvarlarla çizilen bir yapının ötesinde; hafızanın, duyuların ve ilişkilerin içinde şekillenen yaşayan bir dokudur. Bu y

"Meze" kelimesi sınırları aşıp, şivesini değiştirse de ruhunu korur. Arapçada mazze , Yunancada mezedes , Türkçede meze dir. Kökeni Farsça "maza" sözcüğüne, yani "tatmak" veya "lezzet almaya" dayanır. Balkanlardan Mağrip’e pek çok kültürde bu küçük tabaklar işlevsel bir amaca hizmet eder: ana yemekten önce iştahı kabartmak. Bu bağlamda meze sofrası karın doyurmanın ötesinde, bağ kurma açlığını gidermek için kurulur. Yani kurulan her bir sofra zamanı yavaşlatmak için kurgulanm

Görme duyusu aldatıcıdır; perspektife, ışığa ve mimariye ihtiyaç duyar. Bir deprem, bir şehrin siluetini dakikalar içinde yok edebilir. Görsel hafıza, yıkıntılarla karşılaştığında travmatize olup silinmeye başlayabilir. Ancak koku, biyolojik olarak beynin en ilkel ve en dürüst bölgesine, limbik sisteme bağlıdır. Filtresizdir. Öyle ki, koku, rızanız olmadan sizi zamanda yolculuğa çıkaran tek duyudur. Antakya’da yaşanan yıkımdan sonra, şehrin fiziksel haritası büyük ölcude degi

Levant'ın işitsel peyzajında zaman kavramının seslerin duygusal ritmiyle ölçülmesi olasıdır. Eğer Ümmü Gülsüm geceye, o ağır, sarhoş edici ve karanlığa teslim olmayı talep eden tutkuya aitse; Feyruz da şafağa aittir. Kendisi "turkuaz" bir sabah gibidir; serin, esintili ve umutlu. Ve Antakya'da da Feyruz'un sesi, kentsel yaşamın işlevsel bir aracıdır. Haritalar politikacılar tarafından, ses peyzajları ise kültürler tarafından çizilir. Antakya siyasi bir sınırın üzerinde oturur